Je leert pas als je geland bent 

Patrick werkte jarenlang in de toerismesector, studeerde economie en woonde en werkte in het buitenland. Op een bepaald moment voelde hij: ik wil iets doen dat maatschappelijk écht betekenis heeft. Iets waarbij ik het verschil kan maken. Op zijn 41ste haalde hij zijn pabo-diploma en kwam als zij-instromer binnen bij PROO. Inmiddels werkt hij al bijna 15 jaar bij PROO, met als rode draad: onderwijs voor nieuwkomers. “Ik ervaar elke seconde van mijn werk als waardevol. Zeker bij nieuwkomers, en helemaal in het AZC. Daar is de impact soms nóg tastbaarder.”

De dag beginnen met écht contact

In zijn werk draait het om het opvangen en begeleiden van kinderen die nog maar kort in Nederland zijn. Ze spreken de taal nog niet, komen uit totaal verschillende culturen, en hebben vaak al veel meegemaakt. “Sommige kinderen zijn al twaalf en hebben nog nooit in een klas gezeten. Dan zie je hoe belangrijk het is dat ze zich veilig voelen. Je leert pas als je geland bent.”

Daarom begint de schooldag voor Patrick, locatieleider bij Leimundo AZC bij de deur. “We staan daar bewust, maken contact met kinderen en ouders. Bij binnenkomst gebruiken we altijd picto’s om te checken hoe een kind zich voelt. Verdrietig, blij, boos; het helpt ons om het gesprek aan te gaan. Het gaat om gezien worden. Dat is de basis.” De klas is een mini-maatschappij op zich. Oekraïense en Russische kinderen zitten er naast elkaar, net als kinderen uit China, Amerika, Syrië en Eritrea. “Kinderen maken geen onderscheid. Je wordt niet met haat geboren. Ze spelen samen, leren van elkaar en groeien echt als groep.”

Onze deur staat altijd open

Patrick combineert zijn onderwijskundige kennis met coördinerend werk voor nieuwkomersonderwijs in de regio. Hij is aanspreekpunt voor gemeenten, schoolbesturen, leerkrachten, beleidsmakers en samenwerkingsverbanden. Alles met het doel om het proces voor nieuwkomers zo soepel mogelijk te laten verlopen. “PROO heeft hier echt verantwoordelijkheid genomen. We zijn een openbare organisatie, dus we staan voor iedereen open. We doen dit niet omdat het moet, maar omdat het bij ons hoort. Onze deur staat altijd open.”

De kinderen die hij ontmoet raken hem. Soms door wat ze hebben meegemaakt, soms juist door hun enthousiasme. “Er zijn kinderen die het vreselijk vinden als het zomervakantie is, omdat ze dan niet naar school mogen. Ze willen zó graag leren. Dat werkt aanstekelijk.” Hij merkt ook hoe sterk collega’s zich verbonden voelen met dit werk. “Toen we startten met de AZC-school, was het geen enkel probleem om mensen te vinden. Mensen willen iets betekenen. Ze voelen dat het ertoe doet.”

Verschil maken

En het moet allemaal in één jaar. Want dan stromen de meeste kinderen door naar het reguliere onderwijs. “We proberen in korte tijd zoveel mogelijk te bereiken. Taal, structuur, veiligheid. Maar vooral: een goede landing. Dán komt de ontwikkeling pas echt op gang.”

Voor Patrick is dit zijn tweede carrière, maar het voelt als zijn echte bestemming. “Ik ben niet zomaar het onderwijs in gegaan. Ik wilde iets terugdoen. En hier zie ik elke dag dat het ertoe doet wat we doen.”